Tweede dag Bayanihan

Wat doe je op een vrije dag als je geen cent hebt? Je gaat naar het Robinson Shoppingcentrum om je te vergapen aan al die mooie dingen. Maar ditmaal hadden de bewoners van Bayanihan geluk. Ze konden met hun adoptieouders mee om hun armetierige kledingvoorraad aan te vullen. En zo zag je vrijdag tussen de kleine Filippino’s steeds grote Nederlanders uitsteken, bepakt met jeans, t-shirts en Disneyspulletjes.
Het kost allemaal een habbekrats voor ons, maar alles bij elkaar werd het toch een flink bedrag.
Maar de vrolijke en blije gezichten maakten alles weer goed. Trots als een pauw showden de kinderen hun nieuwe kleertjes.
In de middaguren volgde de officiële overdracht van het waterzuiveringssysteem. Het maakt een eind aan het oppompen van vers water. Voor de ouders is het al heel gewoon om ervan te drinken. Voor hun kinderen zijn zij nog een beetje huiverig. Daar zal snel verandering in komen, nadat ook de hoogwaardigheidsbekleders ervan hebben gedronken. . Na een aantal toespraken brak het feest echt los op het gemeenschapsplein voor de lagere school.. De bewoners zelf hadden prachtige kleding gemaakt voor de kinderen, die verschillende nationale dansen lieten zien.



Onder het eten – rijst, saté, groente en heerlijke mango’s - lieten ook de Nederlanders zich niet onbetuigd. Onder leiding van Jos ‘the Joker’, zoals reisleidster Pipay hem noemt, werd door oud en jong de Vogeltjesdans gedanst, de polonaise gelopen en het lied “Als ik hier druk, doet het daar zeer’ gezongen. De Filippino’s lieten zich ook niet onbetuigd: Zij hadden hun eigen dansen en swingden er lekker op los. Even konden zij de zorgen en hoofdpijn over hun gebrek aan geld vergeten. Zelfs Normel, de zware hartpatiënt, die nog maar kort heeft te leven, kwam even kijken. Zijn conditie is te slecht om een hartoperatie te ondergaan.


Om half tien besloot Christine Llanes de avond met het gezamenlijk gezongen lied ‘You ‘ll never walk alone”. Een emotioneel afscheid volgde. Voor even, zou later blijken want de volgende dag om acht uur was een groot deel van de bewoners al weer in het Sugarland Hotel om nogmaals afscheid te nemen en vervolgens op het vliegveld van Bacolod voor een laatste keer. Toen vloeiden de tranen nogmaals. Wij gaan weer naar ons ‘rijke’leven. Zij blijven achter in een mooi land met heel veel problemen…..