Eerste dagen Bacolod

We zouden met 14 kinderen en ouders van onze adoptiegezinnen frietjes en kip gaan eten in het splinternieuwe Robinson winkelcentrum. Maar toen de jeepney voorreed renden veel meer kinderen naar het busje en zo zaten we even laten met 34 mensen te eten. Frietjes, kip en icecream werden naar binnen geschrikt en stralende gezichtjes waren onze beloning. De kinderen keken hun ogen uit naar de reclames voor barbies en playgames. Onbereikbaar voor hen.
We zijn begonnen aan het laatste deel van onze reis en gelijk het hoogtepunt. Voor velen na vijf jaar het weerzien met de gezinnen waarvoor zij huizen hebben gebouwd. Toen we weggingen lieten we blokkendozen achter met een huiskamer, keukentje en bovenverdieping. Nu is het een gemeenschap. Zij het ontstaan met vallen en opstaan. De straatjes – nog steeds niet verhard en na een fikse regenbui nog altijd een modderpoel – zijn omzoomd door bomen en bloemen. Er tussen door scharrelen kippen en honden. Er zijn kleine winkeltjes, maar de levensomstandigheden blijven moeilijk.
We hebben kunnen bijpraten met onze gezinnen en zij weten weer alles van ons.
Morgen praten we verder en gaan we met elkaar winkelen in Bacolod.
Gisteren was een zware dag met een bezoek aan de waterval midden in het laatste stukje jungle van Negros. We liepen de weg, omhoog, waar de Filippino’s de laatste slag leverden met de Japanners. De tocht naar de waterval was loodzwaar en glibberig. Na een kwartiertje opfrissen vertrokken we weer naar gastgezinnen die ons kwamen ophalen. Dit keer middenklassers met een eigen auto en huis met slaapkamers. Een belevenis om te horen hoe mensen leven die het wel wat beter hebben.