Het einde en een terugblik

Op de laatste avond hadden we nog iets speciaals in petto: The Singing Cooks And Waiters. De piano, bas en slagwerk vormen het middelpunt van dit restaurant. Het kan je zomaar gebeuren dat een ober met een liefdeslied je eten uitserveert en je vervolgens meetroont voor een dansje. Een mooie afsluiting van een mooie reis met veel schitterende momenten.
Op de luchthaven van Manila heb ik (Hans) aan verschillende reizigers gevraagd wat voor hen nu hét mooiste moment van de reis was en ik kreeg maar één antwoord: het bezoek aan Bayanihan. De ontroering sprak uit de ogen bij de omschrijving van de omklemmende kinderhanden, de tranen in hun ogen bij het vertrek... dat kun je niet in woorden vatten.

Daarom stel ik voor een speciale weblog te openen met alleén foto's. Als u die doorstuurt naar hans@suba.nl zal ik de foto's op de weblog plaatsen.

Klik hier om naar die weblog te gaan.

Tweede dag Bayanihan

Wat doe je op een vrije dag als je geen cent hebt? Je gaat naar het Robinson Shoppingcentrum om je te vergapen aan al die mooie dingen. Maar ditmaal hadden de bewoners van Bayanihan geluk. Ze konden met hun adoptieouders mee om hun armetierige kledingvoorraad aan te vullen. En zo zag je vrijdag tussen de kleine Filippino’s steeds grote Nederlanders uitsteken, bepakt met jeans, t-shirts en Disneyspulletjes.
Het kost allemaal een habbekrats voor ons, maar alles bij elkaar werd het toch een flink bedrag.
Maar de vrolijke en blije gezichten maakten alles weer goed. Trots als een pauw showden de kinderen hun nieuwe kleertjes.
In de middaguren volgde de officiële overdracht van het waterzuiveringssysteem. Het maakt een eind aan het oppompen van vers water. Voor de ouders is het al heel gewoon om ervan te drinken. Voor hun kinderen zijn zij nog een beetje huiverig. Daar zal snel verandering in komen, nadat ook de hoogwaardigheidsbekleders ervan hebben gedronken. . Na een aantal toespraken brak het feest echt los op het gemeenschapsplein voor de lagere school.. De bewoners zelf hadden prachtige kleding gemaakt voor de kinderen, die verschillende nationale dansen lieten zien.



Onder het eten – rijst, saté, groente en heerlijke mango’s - lieten ook de Nederlanders zich niet onbetuigd. Onder leiding van Jos ‘the Joker’, zoals reisleidster Pipay hem noemt, werd door oud en jong de Vogeltjesdans gedanst, de polonaise gelopen en het lied “Als ik hier druk, doet het daar zeer’ gezongen. De Filippino’s lieten zich ook niet onbetuigd: Zij hadden hun eigen dansen en swingden er lekker op los. Even konden zij de zorgen en hoofdpijn over hun gebrek aan geld vergeten. Zelfs Normel, de zware hartpatiënt, die nog maar kort heeft te leven, kwam even kijken. Zijn conditie is te slecht om een hartoperatie te ondergaan.


Om half tien besloot Christine Llanes de avond met het gezamenlijk gezongen lied ‘You ‘ll never walk alone”. Een emotioneel afscheid volgde. Voor even, zou later blijken want de volgende dag om acht uur was een groot deel van de bewoners al weer in het Sugarland Hotel om nogmaals afscheid te nemen en vervolgens op het vliegveld van Bacolod voor een laatste keer. Toen vloeiden de tranen nogmaals. Wij gaan weer naar ons ‘rijke’leven. Zij blijven achter in een mooi land met heel veel problemen…..

ANAK

,,Weet jij waar mijn vader en moeder zijn?’’, vroeg het zwakbegaafde meisje in het Home of Hope gisteravond. Dezelfde vraag had ze me vijf jaar geleden gesteld. De meeste kinderen in dit weeshuis hebben wel ouders of een vader of moeder maar worden ofwel mishandeld, misbruikt of verwaarloosd. In het kinderhuis, dat het moet hebben van buitenlandse giften, worden ze liefdevol opgevangen in een omgeving met dieren en een school.
Gisteravond, na een uitleg over biogas, speciale afvalverwerking en een rondleiding door het huis, speelden wij er een vroege Santa Claus met Jos als ‘echte’ kerstman en een paar hulp kerstmannetjes. Cadeautjes en stroopwafels werden uitgedeeld, Christmas Carols gezongen, een polonaise met z’n allen gelopen en aan het eind van het emotionele feest, waarbij de meeste kinderen zich aan hun Nederlandse vrienden vastklampten om ook maar iets van ouderliefde te voelen, kwam een echte ijscoman binnen om de kinderen van een ijsje te voorzien.
In de ochtenduren hadden we al uitleg gekregen over het werk van Martijn Schutte en zijn stichting Anak, die kansarme, maar begaafde kinderen een studiebeurs verschaft voor een beroepsopleiding. Niet vrijblijvend maar volgens een contract dat strikt moet worden nageleefd. Hij is een uitstekende netwerker, die ook slim gebruik maakt van Filippijnse families, die anders liever de andere kant uitkijken om de ellende maar niet te zien.


Na de bijeenkomst in het Anakkantoor in het centrum van Bacolod gingen we met de leerlingen, die er schilderles of andere lessen volgen, naar hun wijk en hun huizen, kochten er fruit voor het weeshuis en keerden terug om op het kantoor te genieten van een maaltijd bereid door de kinderen en hun begeleiders.
De laatste dag zal ook een van de meest emotionele worden met de overdracht van de watervoorziening en de speeltoestellen in ‘ons’ dorp. De typhoon heeft ons gelukkig alleen veel wind gebracht, maar geen orkaankracht.

Eerste dagen Bacolod

We zouden met 14 kinderen en ouders van onze adoptiegezinnen frietjes en kip gaan eten in het splinternieuwe Robinson winkelcentrum. Maar toen de jeepney voorreed renden veel meer kinderen naar het busje en zo zaten we even laten met 34 mensen te eten. Frietjes, kip en icecream werden naar binnen geschrikt en stralende gezichtjes waren onze beloning. De kinderen keken hun ogen uit naar de reclames voor barbies en playgames. Onbereikbaar voor hen.
We zijn begonnen aan het laatste deel van onze reis en gelijk het hoogtepunt. Voor velen na vijf jaar het weerzien met de gezinnen waarvoor zij huizen hebben gebouwd. Toen we weggingen lieten we blokkendozen achter met een huiskamer, keukentje en bovenverdieping. Nu is het een gemeenschap. Zij het ontstaan met vallen en opstaan. De straatjes – nog steeds niet verhard en na een fikse regenbui nog altijd een modderpoel – zijn omzoomd door bomen en bloemen. Er tussen door scharrelen kippen en honden. Er zijn kleine winkeltjes, maar de levensomstandigheden blijven moeilijk.
We hebben kunnen bijpraten met onze gezinnen en zij weten weer alles van ons.
Morgen praten we verder en gaan we met elkaar winkelen in Bacolod.
Gisteren was een zware dag met een bezoek aan de waterval midden in het laatste stukje jungle van Negros. We liepen de weg, omhoog, waar de Filippino’s de laatste slag leverden met de Japanners. De tocht naar de waterval was loodzwaar en glibberig. Na een kwartiertje opfrissen vertrokken we weer naar gastgezinnen die ons kwamen ophalen. Dit keer middenklassers met een eigen auto en huis met slaapkamers. Een belevenis om te horen hoe mensen leven die het wel wat beter hebben.

Alles is in orde

Al enkele dagen is er geen aanvulling geweest op de weblog. Dat heeft niets te maken met de aangekondigde typhoon. Het is gewoon de internetverbinding die alle moeilijk maakt. Maakt u zich dus geen zorgen over het welzijn van de reizigersgroep: Alles is in orde.
De afgelopen dagen werd er een 'supertyphoon' aangekondigd voor de regio Manila met windsnelheden tot 230 kilometer per uur. De inwoners hielden hun hart vast en uit voorzorg werden bedrijven en scholen gesloten. Op het laatste moment is de typhoon van richting veranderd en Manila heeft alleen maar last van wat hardere wind, het vliegveld is gewoon open voor alle binnen- en buitenlandse vluchten. De vlucht van Bacolod naar Manila zal geen problemen opleveren en ook het vertrek van Zondag richting Amsterdam zal op de normale tijd zijn.
Zo zie je maar weer: Niets is veranderlijker dan het weer.

Aankomst in Bacolod

Woorden zijn overbodig...

Banaue Sagada

Op elke toer zit er wel een dag tussen dat alles tegen zit. Of zoals de altijd optimistische Filippino’s zeggen: het minder meezit. Zo’n dag had de ICS familie zaterdag. Na een halve dag hobbelen over wegen, die veelal niet meer waren dan een lemen karrenspoor, splitste de groep zich in drieën. Een deel ging glibberen in de Sumaguing Caves, een ander deel deed de steile afdaling naar Bontoc en de derde groep bleef boven achter. Door een communicatiestoornis – veel telefoons konden niet worden opgeladen door een stroomstoring – zagen de groepen elkaar pas om vijf uur weer. Na een kop thee werd de tocht vervolgd naar het Mount Data Hotel, hoog in de bergen. Dat lag niet zoals velen dachten vlak om de hoek, maar …op twee uur rijden. In het donker en langs diepe afgronden. De stemming bleef er in tot vlakbij het hotel een band van de bus op de rotsige punten van de weg knapte en vernieuwd moest worden. Een fluitje van een cent voor de meegereisde bijrijders: binnen een paar minuten hadden zij de klus geklaard en om half negen kwam het gezelschap bij het hotel aan. De koks stonden al te wachten en zo kon gelijk voor het diner worden aangeschoven. Met een enorme brandende open haard en een drankje kon de avond niet meer stuk.
Douchen was er niet bij in het hotel waar president Aquino jaarlijks in december met haar familie verblijft. Een half uur moest de warme kraan doorlopen voor het vuurtje zou branden dat de douche van warm water voorziet. Maar alles wat er uitkwam was een miezerig straaltje.
Zondagmorgen werd koers gezet naar het Zwitserland van de Filippijnen. Hoge bergen en Zwitsers aandoende huizen. Echter zonder de mooie geraniums, maar met overal witte aronskelken en enorme kerststerren.
Na prachtige vergezichten kwam de groep in de stad Baguio, een stad van een miljoen inwoners. Net in het hotel werden we ingehaald door een enorme optocht ter gelegenheid van Christus Koning. Militairen, politiemensen, muziekkorpsen, alles liep mee begeleid door geestelijken. Gevolg was een enorme drukte in de stad.

De tocht naar Banaue

Afwisselend is de reis van de helpouders van International Child Support zeker te noemen. De ene dag worden zij toegezongen door ruim vijfduizend kinderen, de volgende klimmen zij een paar kilometer om in Hidden Valley een waterval te zien.
Gisteren ging de tocht naar het Noorden, naar de provincie Luzon. Om …vier uur vertrok de bus vanaf het Lotus Garden Hotel in Manilla om de drukte van het verkeer te vermijden. Na een schitterende tocht langs bergkammen en door pittoreske plaatsjes, kwam de groep om vijf uur aan in het Banaue Hotel.


Na een half uurtje opfrissen ging het in busjes naar het Las Vegas restaurant. Ogenschijnlijk een eettent van twaalf in het dozijn. Tot de borden werden opgeborgen en de tafels opzij gingen. Toen ontpopte eigenaar Leopoldo zich in een echte entertainer. Met steeds meer plezier speelden hij en zijn acht (!) zoons om beurten gitaar en zongen daarbij songs van Elvis Presley, de Beatles en Christmas Carols. Wat een wat saaie avond leek te worden, werd een hoogtepunt.


De volgende dag stonden om acht al twee Camel Trophy auto’s te wachten om het gezelschap via veelal ongeasfalteerde wegen en langs diepe afgronden naar de World Heritage rijstterrassen van Banaue te brengen. Schitterende groene terrassen met het nodige voedsel voor de bewoners, die ’s morgens, ’s middags en ’s avonds rijst eten.
Heel in de diepte was het Ifugaodorp te zien, dat vervolgens op het programma stond. Eenduizend tweehonderd zeven treden – en wat voor stappen – naar beneden. Een pad dat een Belgische missiezuster voor de bewoners aanleggen. Volkomen geïsoleerd wonen de ongeveer 24 families hier van de buitenwereld. Hun boodschappen kunnen zij alleen halen dor de 1207 treden te lopen. Kinderen kunnen alleen zo naar school. Op de traditionele manier wordt er de rijst gestampt en gezeefd.
Na het bezoek begon het gezelschap in de volle zon aan de terugtocht. Zwaar is het enige woord dat hiervoor gebruikt kan worden. Na diverse stops werden uiteindelijk de busjes bereikt en even later een lunch met veel bouillon om het zoutgehalte weer op peil te brengen.
Na een rustpauze werd het diner in het hotel gebruikt met als hoogtepunt de verjaardagstaart voor Janette Peijnenburg, die haar verjaardag ver van huis vierde. De dag werd besloten met een Culturele Avond.

Hidden Valley - De verborgen vallei

Na de drukte van Manila en Quezon City van de afgelopen dagen is het nu tijd voor een dagje uitrusten. De rit naar Hidden Valley zal ongeveer twee uur in beslag nemen en de terugweg kan nog veel langer duren. Het verkeer rond Manila kan vreselijk zijn.


Hidden Valey is een oase van rust. Een stukje tropisch regenwoud met een schitterende tocht naar een waterval, een keur aan tropische planten met bomen van tientallen meters hoog. In japanse tuinen liggen drie zwembaden met bronwater en een natuurlijke verversing vanuit de waterval.
In de avond is het heerlijk genieten van het buffetdiner onder de Philipspalmen. Philipspalmen.... omdat de palmbomen versierd zijn met honderden gloeilampjes. De drukte van de grote stad lijkt hier gewoon van je af te glijden.


De verkeersgoden zijn ons genadig op de terugweg en we zijn lekker vroeg terug in het hotel. Gelukkig maar, want vannacht mogen we om drie uur opstaan. Het vertrek naar Sagada, Banaue en Bontoc is vier uur in de ochtend (of nacht?).

Haligi nang bata

Zo moet de Koningin zich elke keer voelen wanneer ze ergens op bezoek komt, dachten de deelnemers aan de toer. Onvoostelbaar was de ontvangst door ruim vijfduizend leerlingen en leerkrachten op de school. Ze zouden als helpouders even worden ontvangen, maar het werd een onvoorstelbaar ontroerende bijeenkomst met duizenden vlaggetjes van de Filippijnen en Nederland. Voor de kinderen duurden de vele toespraken eigenlijk een beetje te lang want zij zijn het Engels nog niet machtig,maar tijdens de optredens veerden zij weer op. Na een fantastische lunch in de school, bezochten de helpouders huisjes van de ouders en een bijeenkomst van een ander project: de straatkinderen. ook kregen zij te zien wat met een micro-krediet kan woden gedaan: een bakkerij, lapjestikkerij, bloemenkransen maken en etenswaren bakken. Hartverwarmend waren de vriendelijke gezichten en vele handen die werden geschud. Kortom een dag om nooit te vergeten, die werd beëindigd met een diner in de Asiamall samen met de directie van de projecten.

Op verkenning in Manila

We mogen de ochtendspits in Manila meemaken en met onze bus aanschuiven in de files van Manila, op weg naar de luxe winkels van Greenbelt in Makati. Makati City is het zakelijke gedeelte van Manila en kenmerkt zich door luxe winkels.
De lunch in de middag is op de pier van Harbor View restaurant. Het is heerlijk zitten voordat we naar de historische spaanse binnenstad vertrekken. In de middag bekijken we Fort Santiago en Manila Cathedral, genieten van het uitzcht over Pasig River en luisteren vol aandacht naar de verhalen van BJ, onze gids.


Rond half zes maken we een wandeling in Malate, Ermita, een van de drukste wijken van Manila. Het is schitterend om twintig grote blanken te zien wandelen tussen alle kleine aziaten. We zijn een echte attractie!

De eerste dag

De landing van het vliegtuig was iets eerder dan het vluchtschema en de busjes stonden buiten in hitte te wachten. Een mooie, normale temperatuur in Manila van ongeveer 30 graden.

Om ongeveer 11 uur arriveerden we in het Lotus Garden Hotel. Omdat we daar zo vroeg aankwamen, waren de kamers nog niet klaar. Het hotel heette ons welkom met een verfissend drankje en er was meteen de gelegenheid om de directe omgeving van het hotel te verkennen en onze euro's om te wisselen voor pesos. Een klein bezoekje aan het nabijgelegen winkelcentrum (heerlijk: airco!!!) hoorde er natuurlijk ook bij.



Die avond is een diner gepland in het welbekende Zamboanga Restaurant. Na een korte wandeling van ongeveer 10 minuten hebben we kunnen genieten van het overheerlijke voedsel en de culturele show aldaar. De show werd mede een succes door de actieve bijdrage van enkele deelnemers aan de reis. Enfin... de foto's spreken boekdelen.

Op het einde van de avond werden de resten van het eten ingepakt en die hebben we vervolgens op straat uitgedeeld aan de kinderen. Binnen een paar minuten waren we uitverkocht....

Het weer is beter

Na mijn laatste post kan ik jullie gerust stellen. Het weer is een stuk beter geworden in Manila. Gisteren is de zon doorgebroken en ook vandaag ziet er goed uit. Ik wens iedereen een goede reis en ik zie jullie graag morgen verschijnen.

Voor mij zit de vlucht er op

Hans Baggermans:
Twaalf uur en een kwartier zitten in een vliegtuig blijft een hele opgave maar gelukkig had ik een stoel bij de nooduitgang kunnen bemachtigen. Zodoende kon ik mijn benen kwijt en heb ik zelfs enkele uren kunnen slapen.
Manila is broeierig vandaag: 28 graden, bewolkt en af en toe een regenbuitje. Zo'n buitje noemen ze hier een 'blessing'.
Het Lotus Garden Hotel is bezig met een verbouwing. De lobby en het restaurant worden gerenoveerd maar men heeft me hier verzekerd dat we normaal kunnen ontbijten. En dat is toch het voornaamste.
Ik zie jullie zondag!

De vlucht van komende zaterdag

Geschreven door Hans Baggermans:
Omdat ik nog wat dingen te regelen heb in mijn bedrijf in Manila, vertrek ik eerder dan de groep. Ik vertrek Woensdag en zal dus Donderdag aankomen. Uiteraard zal ik jullie opwachten bij de luchthaven op Zondag. Vanwege de veiligheidsmaatregelen op het vliegveld kan ik jullie niet in de aankomsthal opwachten, maar zal ik dat buiten de luchthaven moeten doen. Pffff... heet!
Rond elf uur zullen we bij het hotel arriveren en dat is eigenlijk te vroeg om al op de kamers te kunnen gaan: de normale check in-tijd in een hotel is 2 uur in de middag en dat betekent dat we dus enkele uren moeten wachten. Ik heb het hotel al gevraagd of ze zoveel mogelijk kamers al klaar willen hebben, maar het zal niet lukken om alle kamers op orde te hebben. Ik stel voor dat we in de lobby van het hotel een drankje nemen en een korte bijeenkomst houden. De bagage kan veilig worden weggezet in het hotel.
In de middag hebben we geen activiteiten gepland. Als u wilt uitrusten van de lange reis en u wilt opfrissen hebt u daarvoor in de middag de gelegenheid. Om 7 uur in de avond gaan we vertrekken naar het Zamboanga restaurant. Vanuit het hotel is het een wandeling van 10 tot 15 minuten door een levendige buurt.

Zamboanga restaurant

Na het diner keren we terug naar het hotel en voor de volhouders.... ik heb geen jetlag en ga nog even een biertje nemen in een van de vele barretjes in Malate. Als u nog geen zin hebt om te slapen, ga dan gerust mee. Waarschuwing: ga niet alleen op avontuur!

Het moment komt dichterbij

Over een week is het zover, dan zullen we in Manila zijn. Op de foto ziet u een van de hotelkamers in het Lotus Garden Hotel. Dit hotel ligt in het hart van Malate, op de kruising van Mabini en Padre Fauro, het oude centrum van Manila. De zee is op loopafstand en het is in de avond gezellig toeven op de kade. Elke avond wordt de boulevard omgedoopt in een uitgaansgelegenheid. Tafels en stoelen vormen kleine restaurants en er is volop live muziek en andere artiesten.

Hier start de weblog van de reis

Dit is de weblog van de ICS-reis naar de Filippijnen, georganiseerd door Suba Travel. Het vertrek laat nog even op zich wachten: het is vandaag 6 november en 18 november gaat het vliegtuig. Het is vanaf nu dus aftellen. We willen u alvast in de stemming brengen met een mooie foto, gemaakt vanuit de haven van Manila. Over een paar weken zult u ongetwijfeld meer foto's zien verschijnen. Nog 13 dagen en dan begint de lange vlucht van 14 uur. Het is een hele zit maar tegelijk ook beslist de moeite waard.